mark 2013 (Klein).jpg

 

Het leek een prachtige zaterdag te worden.

Ik had de hele week weer erg lange dagen zitten zwoegen achter computerschermen in Beverwijk en Leusden, maar vandaag was het zaterdag en dat  betekent: eindelijk naar buiten, door bos en duinen struinen, liefst de hele dag tot het donker wordt. Om half 8 opgestaan om eerst nog de was te doen,  boodschappen en wat huishouding, maar om half 10 vol goede moed de deur uit, rugzak vol met appels, broodjes en waterflessen. 50 km moest wel haalbaar zijn voor het donker werd, in ieder geval eerst maar eens naar Bergen aan Zee gelopen. Het weer was perfect, de voeten voelden goed aan, de benen bleven prima, zelfs op het zeer mulle zandpaadje tussen Egmond aan Zee en Bergen aan Zee. Dat is werkelijk een prachtig paadje, een van de mooiste in ons toch al schitterende duingebied. Op dat paadje liep ik dus in een soort diepe wandel-trance, ver weg in gedachten, midden in de ongerepte oer-landschappen.

Toen ging plots mijn telefoon af, een apparaat dat ik eigenlijk niet mee had moeten nemen maar zich kennelijk toch in mijn rugzak bevond. Het was een mij onbekend nummer en ik nam op. De verbinding was behoorlijk slecht maar ik hoorde vaag de woorden die me op een akelig harde manier deden ontwaken uit mijn dagdromerijen:  “…..klok loopt al……kom je nog…..”Ik had dus een AFSPRAAK, en ik was deze helemaal VERGETEN. Bekerpartij, Will, café de Zon, 13.00 uur, 1,5 uur p.p. voor de hele partij. Snel schoten er enkele scenario’s door mijn hoofd: terug lopen over het mulle pad naar Egmond, daar een bus nemen naar Alkmaar, een trein naar Beverwijk en bus naar Wijk aan Zee- niet haalbaar. Doorlopen naar Bergen aan Zee, en daar de bus pakken – geen kans. Will overwoog nog even om remise aan te bieden, maar wanneer moest de partij dan gespeeld worden, dit was de enige vrije datum…. Ik gaf het op, bood duizendmaal excuses aan, en gaf het gewoonweg op.

Will – Marc   1-0 r.

Na de schok overigens weer lekker doorgewandeld tot de 50 km.

Marc