HEIN DE VRIES SCHAAKTOERNOOI 2015
EDITIE NUMMER 30
DE GEDICHTEN
Han Kemperink................................................
het leek een meisje
romantisch als een beukelaar
haar ogen keken in de mijne
haar handen streken door mijn haar
mijn wijsvinger haalde haar kin naar me toe
Ik bloosde bij haar charme
haar leunen maakte me niet moe
ze juichte in mijn armen
mijn lippen zongen stille dialogen
op de welving van haar mond
takken van de bomen bogen
scheuten schoten uit de grond
het liefst was ik toen blijven staan
en zonder eten
zonder drinken
in die houding doodgegaan
maar toen ik een week later
met haar langs de huizen liep
zag ik een puistje op haar wang
haar ogen zagen als troebel water
haar benen waren veel te lang
ik duwde haar van schaamte
de rook in van een vol café
ze raakte nog geen glaasje aan
en maar zeuren naar me
ze dronk een kopje thee
zonder haar te groeten
ben ik er vandoor gegaan
en langzaam
zonder blikken
zonder blozen
in mijn eentje doodgegaan
Maxim Aafjes....................................................
Op zijn grafsteen was te lezen
verloren door afwezigheid
maar nu
eindelijk op tijd
ik heb daar zo een hekel aan
te laat komen
en dan zeggen
je bent toch geen partij voor mij
en dan
ge-pend staan
of
ge-vorkt
of
enpassant een pionnetje slaan
en dan lachen
ha ha ha
onverdraaglijk lachen
ha ha ha
en
dat kuchje
uch uch uch
voor elke zet
dat tikken
met de pen
tik tik tik
als ik denk
en
dat lepeltje
in de koffie
ting ting ting
zomaar
en keihard
op die klok slaan
alsof dat
de tijd
verlangzamen zal
en die sigaar
in de pauze
en dan poepen moeten
en maar wachten
op die ene
geniale zet
Natasja Vermoten................................................
(voorgedragen door Alie Blokhuis)
De denker
Zoals hij daar
door zijn hand ondersteund
in de diepte staart
leeg lijkt te zijn
maar toch intrigeert
Het valt hem zwaar
de vele zetten opgedreund
en ongedane slag verklaard
nipt hij van de schijn
die de tegenpool probeert.
Schaak
Rijen dik, borden lang, vele vlakken
twee aan twee, zwart om wit, sterk en zwakken.
Spiegelbeeld verbroken, met zachte tik toch samenhang.
Een stille strijd ontloken, iets gedwee maar met pit.Strategie, de vormen mens en het dier
Lopen, springen, wijken en dan slaan.
Met chemie, de normen van intens naar zegevier.
En naarmate de uren verstrijken,
met iets bezopen tintelingen, vergelijken en toch nog zoetjes aan.