DEEP BLUE SEA
Vanuit het niets kwamen er nullen en enen
De wereld zwart wit, geen geschop tegen schenen
Een Tabula rasa langzaam gevuld
Vallen en opstaan, bruut rekenen werd geduld
Wat is van mij, wat van de ander?
Is dit nog kansberekening of digitaal gemeander?
Eindeloze mogelijkheden misschien
Maar in onervarenheid nog geen addertjes zien
In 1996 een klein streepje licht
Een rematch voelt verplicht
Hoe reken je een grootmeester bang?
door een scheurtje in het behang
Mijn lopers werden van zand,
mijn torens bleken zandkastelen
Ik wou dat ik twee paarden was
En mij niet zo onnoemelijk zat te vervelen
In Wijk aan zee wil ik gaan wonen,
Geen vallei met siliconen,
zout en zand wordt het voor mij
los van het wereldwijde web, netwerkvrij
Geen losse onderdelen in plexiglas display
Maar een welverdiend pensioen aan zee
Waar ik meedoen aan het toernooi van Hein de Vries
Onmogelijk weg kan schrijven als ingecalculeerd verlies
Mattijs Reinen